DUTCH INFANTRY COMPANY IV
VERVOLG TOESPRAAK CDT DUTCH INF COY IV (KOLONEL BD GER PASTOOR)
Toen Albert van den Eijnde ruim een jaar geleden mij belde met de vraag wat ik er van vond als hij een reünie zou gaan organiseren kon ik niet anders antwoorden dan dat ik dat een goede zaak vond. Een reünie houdt je omdat de mannen dat graag willen en niet omdat een commandant dat zo graag ziet. De reacties op de door de werkgroep opgestarte website waren ook positief en nu ik de opkomst zie kan ik alleen maar zeggen dat het aan een behoefte voldoet. Laten we terug gaan in de tijd, februari 1985, ruim 23 jaar geleden moesten we ons melden, op het Pantserinfanterie Rijopleidingscentrum te Veldhoven om een Libanoncompagnie te formeren. Eerst werden van diverse onderdelen beroepsofficieren en onderofficieren gehaald die de kern van de eenheid moesten gaan vormen. Korte tijd later kwamen van de diverse bataljons en scholen de dienstplichtigen die we samen moesten opleiden en waaruit we mochten selecteren. In ruim twee maanden moest dat gebeuren, je moest ze niet alleen de militaire skills en drills bijbrengen maar ze ook tot een hechte eenheid smeden, mannen die elkaar kenden maar ook vertrouwen in elkaar hadden. Bij de eindoefening, kort voor het vertrek, kwamen de specialisten die er ook nog ingepast moesten worden. Het gros zag Libanon als een uitdaging, een avontuur, zich nauwelijks bewust van de risico’s. Sinds de inval van Israel in 1982 was het gebied van Dutchbatt en later Dutch Infantery Coy, relatief rustig maar kort na onze aankomst in Libanon veranderde daar de sfeer, Maakten de compagniën voor ons zich druk over een surfplank, wij gingen naar het strand om zandzakken te vullen om hiermee bunkers te bouwen Vanaf de eerste dag nam de spanning toe, 30 april een rookhandgranaat in het kotje van 7-1-A. De staf in Naqoura had feest vanwege Koninginnedag en wij handhaafde de vrede in het veld, voor ons geen vrije dag, 4 mei de hyjacking van Ad de Haan en zijn patrouille, gestaag nam de spanning toe en ook onze zorg. Jonge jongens, kinderen die we van hun ouders te leen hadden, zag je snel volwassen worden. Het besluit om na onze compagnie geen nieuwe, alleen dienstplichtigen gevulde eenheid, meer te sturen was militair gezien verstandig. Dat de politiek het daar niet geheel mee eens was, ze konden niet meer meepraten op het wereldtoneel, was hun probleem. Inmiddels hebben we een beroepsleger, met goed opgeleide en getrainde soldaten, voorzien van modern materieel en zit Defensie over de gehele wereld. De opleiding duurt langer en de uitzendingen zijn over het algemeen korter. Het is anders geworden. Waren wij destijds een van de weinigen die werden uitgezonden, nu gaat iedereen, het is part of de job. Toch gaat het mij te ver als mensen, bij het sneuvelen van een van de militairen zegt, dat dat ook part of the job is. Het is inderdaad het risico van het vak, maar als een chauffeur, brandweer- of politieman bij de uitoefening van zijn werk omkomt zeg je dat ook niet. We hebben het met zijn allen overleefd, allemaal heel teruggekomen uit Libanon, sommigen een beetje vermagerd vanwege het bruine monster, anderen met wat minder vel op de benen en armen vanwege stommiteiten op Cyprus. Het had gezien de risico’s ook anders kunnen verlopen, het komt daarom des te harder aan als je zo kort en zo snel na terugkeer maten aan ziekten en zelfs moord verliest. Als ik nu om me heen kijk zie ik mannen, het gros midden veertig, ouder dan ik destijds als commandant was, waarvan er sommigen al kinderen hebben die dezelfde leeftijd hebben als zij destijds. Ik denk dat jullie je nu ook beter kunnen verplaatsen in onze situatie, die van het kader, destijds, hebben we ze goed voorbereid en opgeleid? Kunnen ze de situatie aan, kan ik de situatie aan. Ik kan niet spreken namens anderen maar ik voelde me soms een eenzaam mens, plezier en een biertje kon ik met jullie allemaal delen, maar mijn zorgen deelde ik alleen met Stanley en de Aal. Het is goed jullie hier te zien, ik ben nog steeds trots op DIC IV, en vond het toen en nu een eer jullie commandant te mogen zijn. Kapitein Jan Broeks, nu generaal, heeft toegezegd nog te komen, hij moest eerst nog naar een thuisfrontdag voor Soedangangers. De werkgroep heeft een mail gestuurd naar sergeant, nu luitenant kolonel John Knijnenburg in Dafur en naar Rob Wijnbergen, destijds Marechaussee in Naqoura om ze te vertellen dat we bij elkaar zijn en hen sterkte toewensen bij hun werk. Verder wil ik vermelden dat Martin den Besten, al sinds jaren in Zwitserland woonachtig, speciaal voor deze dag hierheen is gekomen.
